ไม่มีทางทำได้...แน่ๆ

posted on 11 Aug 2009 14:16 by newday

พรุ่งนี้ก็วันแม่แล้ว...

ปีนี้ก็เป็นอีกปีที่ไม่ได้อยู่กับแม่  -- แอบเศร้า

1/3 ของชีวิตเราไม่ได้ฉลองวันนี้กับแม่เลย

ต้องอาศัยบริการโทรศัพท์ทางไกลอีกตามเคย

(อ้อ! ตอนนี้เปลี่ยนมาอาศัยบริการ skype แทน .. อิ อิ)

.

.

วันนี้ใกล้เข้ามาทีไร ต้องได้ยินคนพูดกันถึงความรักของแม่ทุกที

ฟังมาก็หลายปี ได้ยินมาก็หลายครั้ง

บางครั้งฟังจนเอียนก็มี (เอ...ฟังดูมารๆไหมเนี่ย )

จนเมื่อวานมานั่งเขียนการ์ดให้แม่

เขียนไปเขียนมาก็มานั่งวิเคราะห์พิจารณาดู

เออ...ความรักของแม่นี่มันพิเศษจริงๆด้วย

คนที่เป็นแม่ทำอะไรได้หลายๆอย่างเพื่อลูกจริงๆ

.

.

ลองนึกดู มองเรื่องที่ง่ายที่สุด เห็นชัดที่สุด

เราจะยอมจ่ายเงิน ซื้อข้าวซื้อของสารพัด

ทั้งที่จำเป็นหรือไม่จำเป็น(ส่วนใหญ่) แบรนด์เนมต่างๆให้คนอีกคนหนึ่งไหม

เงินที่เราหามาจากน้ำพักน้ำแรงของเราเอง

เกินครึ่งต้องมาลงทุนกับคนๆนี้

นี่ยังไม่นับเวลามันมีปํญหา เจ็บป่วย (ทั้งทางร่างกายหรือจิตใจ)

ต้องดูแล ช่วยแก้ ช่วยปลอบใจ เป็นกำลังเสริมสำคัญ

ตลอด24ชม. 365วัน ไม่เคยมีวันหยุด -- หนักหนากว่า call center หรือ hotline ไหนๆ

แถมบางทีเตือนแล้ว มันยังไม่เชื่ออีกต่างหาก

เป็นเรา เราจะยังคอยอยู่ข้างๆคนๆนั้นไหม

.

.

คิดๆดู คำตอบที่ได้ค่อนข้างชัด 

"ไม่มีทาง ... "

.

.

เออ... ความรักของแม่นี่มันมหัศจรรย์จริงๆ

ทำไมเขาถึงรักเราได้มากขนาดนี้

ยิ่งคิดก็ยิ่งไม่เข้าใจ

รู้แต่ว่าเราไม่มีทางรักใคร ดูแลใคร ทุ่มเทให้ใครได้แบบนี้แน่ๆ

.

.

สิ่งที่ทำให้แม่ พยายามตอบแทนแม่อยู่ทุกวัน

ไม่ได้แม้แต่เสี้ยวที่แม่ทำให้เรา

แต่ก็จะพยายามทำให้ได้ดีที่สุด

อย่างน้อยก็จะได้ไม่เสียใจ (หรือเสียใจน้อยลงอีกหน่อย)

หากโอกาสที่จะตอบแทนสุดท้สยมาถึง

.

.

พรุ่งนี้จะโทรไปบอกรักแม่

ฟังดูเช๊ยเชย เอี๊ยนเอียน แต่ก็จะทำ

อย่าลืมบอกรักแม่นะคะ ...

สุขสันต์วันแห่งความรัก (ที่ไม่มีวันหมด) -- วันแม่ค่ะ  

สิ่งที่น่ากลัวที่สุด

posted on 04 Aug 2009 10:20 by newday

สิ่งที่น่ากลัวที่สุดในชีวิตเราคืออะไร

สำหรับฉัน มันคือความคิดของเราเองนี่แหละ

เจ้าความคิดที่มันมีอิทธิพลทำให้เราตัดสินใจทำ หรือไม่ทำอะไร

สำหรับฉันเจ้าความคิดมันชอบจะบั่นทอนความมั่นใจ

หรือสร้างเงื่อนไข ความน่าจะเป็น(ที่เราสร้างขึ้นเอง)ต่างๆขึ้นมาในจินตนาการ

.

.

เคยคิดว่าตัวเองเป็นคนชอบผลัดวันประกันพรุ่ง เป็นโรคเลื่อน

แต่คิดไปคิดมาก็ไม่แน่ใจว่าที่ชอบเลื่อนไปเลื่อนมานี่เป็นเพราะ

เราไม่กล้าที่จะเผชิญหน้ากับผลลัพธ์ที่รออยู่ปลายทางหรือเปล่า

หลายๆอย่างที่ตั้งใจอยากทำแต่กลับไม่ลงมือทำ

มักจะมีโน่นนี่นั่นมาคั่นตรงกลางอยู่ตลอด

.

.

สิ่งหนึ่งที่อยากทำก็คือการเขียนแชร์ความคิดความอ่าน

เรื่องจุ๊กจิ๊กประสบการณ์ที่เราประสบพบมาในชีวิตประจำวัน

แต่ก็อีกนั่นแหละ... เจ้าความคิดตัวดีก็มายุแยง

เรื่องของเราไม่เห็นน่าตื่นเต้น แปลกประหลาดตรงไหน

ภาษาการเขียนของเราก็ใช่จะแฟนซี ฮาเข้าขั้นรึก็เปล่า

จะเขียนไปทำไม

.

.

แต่ไม่นานมานี้อยู่ดีๆก็ฉุกคิดขึ้นมาได้

จะไปแคร์ทำไมว่าผลลัพธ์จะเป็นอย่าไร

ถ้าระหว่างการเขียนเรามีความสุข นั่นก็รางวัลที่ดีเพียงพอแล้วนี่นา

มีคนว่าไว้...ขั้นตอนที่ยากที่สุดในการสร้างอะไรสักอย่างขึ้นมาคือการลงมือทำ

วันนี้ได้เริ่มก้าวเล็กๆก้าวแรกออกไป รู้สึกดีจัง

.

.

สำหรับเพื่อนๆที่ตามมาจากบ้านหลังเก่า

หรือเพื่อนใหม่ที่(หลง)แวะเวียนมาเยี่ยมเยียนกัน

ยินดีต้อนรับค่ะ

มีอะไรแนะนำอย่าลืมบอกกันนะคะ ^^